الزبير عليه دسته ديگر يعنى بنى اميّه ، پيوسته بودند . اكنون كه داوطلبان توّابون از 16000 نفر به 4000 نفر كاهش يافته بود ، به سختى مىتوانستند نسبت به موفقيّت خود امّيدوار باشند مگر اينكه تا سرحدّ مرگ جنگيده و بدين وسيله كفّاره و توبه را طلب كنند . آنان مصمم به اجراى همهء تعهّدات و الزامات بودند . سه روز را در نماز و ياد خدا در نخيله بسر بردند . شيعيان مدائن و كوفه ، هنوز از راه نرسيده بودند و بعضى از شيعيان نخيله هم خواستار آن بودند كه تا ورود آنان منتظر بمانند ولى سليمان ، اصرار داشت كه بايد بدون هيچ‌گونه درنگ رهسپار شد . وى به آنان گفت : « مردم بر دو گونه‌اند . يك دسته كسانى هستند كه منافع آخرت را مىخواهند ، به سوى آن عجله مىكنند و هيچ‌گونه پاداش دنيوى را نمىطلبند و دسته دوم كسانى كه انگيزه اعمالشان منافع دنيوى است . شما به سوى منافع زندگى اخروى رهسپار مىشويد ، در هر مناسبتى خدا را بفراوانى ياد كنيد و به زودى به قرب الهى مىرسيد و با نبرد در راه او صبر و شكيبايى در هر گونه رنج و محنتى ، بهترين پاداشهاى او را خواهيد يافت . از اينرو بيائيد به سوى هدف خود رهسپار شويم . » ( 19 ) بنا به گفته بلاذرى ، مردم يك صدا پاسخ گفتند : « ما دنيا را طلب نمىكنيم و براى آن بيرون نيامده‌ايم . » ( 20 ) ولى در بامداد ، هزار نفر ديگر از ارتش فرار كرده بودند . سليمان هرگز مأيوس نشد . فقط اظهار داشت : چه بهتر كه اين قبيل افراد بروند . توّابون ابتدا از نخيله بسوى كربلا بر سر قبر مطهر حسين ( ع ) رفتند در آنجا از خود بى خود شده و گريه و زارى سر دادند و عزادارى و سوگوارى بىنظيرى را در رثاى حسين ( ع ) و آلام و دردهاى شهادت حزن‌انگيز نواده پيامبر برپا داشتند . ( 21 ) ولهاوزن خاطرنشان مىكند كه اين واقعه اولين بزرگداشت قبر حسين ( ع ) بود كه ماهيّت محض عربى داشت زيرا اعراب عادت داشتند كه از حجر الاسود كه در كعبه قرار دارد تجليل مىكنند . ( 22 ) توّابون پس از اينكه روز و شبى را در كنار قبر حسين ( ع ) سپرى كردند ، آن محل را ترك نمودند . چون به روستاى قرقسيه ، پنجمين منزل از كربلا در جاده منتهى به مرز شام ، رسيدند مورد پذيرايى سخاوتمندانه كدخداى ده ، زفر بن الحارث قرار گرفتند .